Papağanın Sessiz Günü

Ormanın yemyeşil kalbinde yaşayan zümrüt tüylü, kırmızı göğüslü papağan Pip, ormanın en gür ve en neşeli sesidir. Her sabah haberleri paylaşmak için en iyi arkadaşı kaplumbağa Tuck'a uçar. Tuck yavaş hareket eden, alçak sesle konuşan ama kehribar gözleri hep pırıl pırıl parlayan bir dosttur. Bir sabah Pip boğazında bir gıcıkla uyanır ve her zamanki gün doğumu şarkısını söylemek istediğinde yalnızca minicik bir ciyaklama çıkar. Sesi gitmiştir ve Pip kendini ilk kez küçük ve kaybolmuş hisseder.

Tuck, dostunu telaşlandırmadan ses olmadan da konuşmanın birçok yolu olduğunu gösterir. Kuma çizdikleri resimlerle, el hareketleriyle ve küçük işaretlerle yalnızca ikisine ait bir gizli dil kurarlar. Göletin kıyısında yusufçukları izlerken kurbağaların vıraklamalarını, rüzgârın otlarda fısıldayışını ve yapraklardan düşen su damlalarının şıpırtısını fark ederler. Pip, kendi gevezeliği havayı doldurmadığında ormanın hiç duymadığı sessiz seslerle dolu olduğunu anlar. Çınar BİBER'in bu sıcak hikâyesini Masalcı Baba üzerinden okuyabilirsiniz.