Kız ve Küçük Midilli

Mia her sabah sarı yağmur çizmelerini giyip sokağının sonundaki çiftliğe koşar. Çiftlikte tavuklar, bir inek ve kaymak rengi tüyleri, keten sarısı yelesi olan küçük bir midilli yaşar. Mia en çok bu midilliye yakın olmak ister, ama midilli başlangıçta utangaçtır; kız yaklaştığında geri çekilir ve kulaklarını geriye yatırır. Mia onun peşinden koşmak yerine büyükbabasının sözünü hatırlar: Bir midillinin kulakları ona nasıl hissettiğini anlatır.

Mia her gün midilliye taze saman verir, ahırını temizler, su kovasını doldurur ve tüylerini yavaş, nazik hareketlerle fırçalar. Sabırla bekler, yumuşak bir sesle konuşur ve midillinin beden dilini okumayı öğrenir. Kulaklar geriye gittiğinde onun endişeli olduğunu anlar ve ona alan tanır; başı aşağıda, gözleri yumuşaksa sakin olduğunu bilir. Gürültülü bir kamyon geçtiğinde ipi çekmek yerine hareketsiz kalıp sakinleşmesini bekler. Aysel Banu YAVUZAL'ın bu resimli masalı, hayvanlarla iletişimin sözlerden çok sabır, nazik dokunuş ve dikkatli gözlemle kurulduğunu anlatır. Güvenin bir bahçe gibi her gün özenle, yavaşça büyüdüğünü gösteren hikâye, Masal İzle üzerinde okunabilir.