Safir Çan

Küçük bir köyün meydanında, kemerli ahşap bir çerçeveden sarkan safir bir çan bulunur. Derin mavi yüzeyi ince kıvrımlarla oyulmuş, gümüş dili ay ışığı gibi parlayan bu çan, köydeki en harika şey olarak görülür. Sekiz yaşındaki Mira; kıvırcık siyah saçları, çilleri, deri çantası ve büyüteciyle bulduklarını toplamayı seven bir çocuktur. Bir sabah çanın yanından geçerken çan kendiliğinden çalmaya başlar ve neşeli, şıngırdayan bir ses duyulur. Köyün tamircisi Dede Sol, çanın yalnızca biri yeni bir şey keşfettiğinde çaldığını söyler. Mira az önce bir örümcek ağının sabah çiyini minik elmaslar gibi yakaladığını fark etmiştir; onun keşfi budur.

Mira, arkadaşı serçe Pip'in heyecanıyla bu sıcak sesi arkadaşları Sam ve Lila'ya duyurmak ister. Çocuklar birlikte yeni şeyler bulmaya çalışır; bir yaprağın üzerindeki tırtılı, suda eriyen şekeri fark ederler ama çan sessiz kalır. Bunun üzerine Mira önce soru sormaları, sonra cevabını aramaları gerektiğini düşünür. Gökyüzünün neden mavi olduğunu merak edip Dede Sol'a sorarlar; o anlattıkça çan yeniden çalar. Böylece köyde sorular sormak, basit deneyler yapmak ve öğrendiklerini paylaşmak yaygınlaşır. Yavuz DEMİRKIRAN'ın kaleme aldığı bu masal, merakın ve soru sormanın değerini, küçük keşiflerin bile kutlanmayı hak ettiğini anlatır. Safir Çan'ı Online Masal üzerinden okuyabilirsiniz.