Küçük Su Samurunun Atölyesi

Pırıl pırıl bir nehrin kıyısında yaşayan küçük bir su samuru, parlak kestane rengi tüyleri ve açık krem rengi karnıyla dikkat çeker. Turkuaz iş önlüğünü giyer, cebine ahşap kalemini koyar ve beline sarı ölçüm ipini bağlar. Her sabah dalların ve yaprakların akıntıyla sürüklenişini izler; kendisi de suda yüzebilecek güzel bir oyuncak yapmayı hayal eder. Kıyıdaki düz kayaya çubuklar, ağaç kabukları ve sazlar taşıyarak ilk kayığını yapar, ama kayık sallanıp devrilir ve batar. Neyi değiştirmesi gerektiğini tam bilemezken, kırmızı örgü atkısı ve minik mavi alet çantasıyla yuvarlak bir su sıçanı yanına gelir ve birlikte denemeye karar verirler.

İki arkadaş kayığı yeniden suya bırakır, sorunu birlikte inceler ve kayığın altına bağladıkları küçük bir taşla onu dengeye kavuşturur. Ardından sırayla sazlardan bir sal, tüyden yelkenli bir kabuk kayık ve dokuma ottan minik bir ördek yaparlar. Her oyuncak denenir; bazıları batar, bazıları daireler çizer, bazıları ise suyun üzerinde güzelce süzülür. Su samuru izlemeyi ve düzeltmeyi öğrenirken, su sıçanının sabrı onun aceleye kapılmasını engeller. Neyin işe yaradığını, neyin yaramadığını bir deftere not ederler. Nehirdeki diğer hayvanlar da onları izlemeye gelir ve kendi isteklerini söyler; böylece atölye, herkesin fikrinin denendiği bir yere dönüşür. Aysel Banu YAVUZAL'ın bu sıcak öyküsü, Masal İzle üzerinde okunabilir.