Kız ve Kurtarılan Köpek

Maya sekiz yaşındadır ve bütün yaz hayvan barınağına gidip bir köpek sahiplenmeyi bekler. Sarı yağmurluğunu giyip barınağa gittiğinde, en sondaki sessiz bölmede sarkık kahverengi kulaklı, kırmızı tasmalı bir köpekle tanışır: Pip. Barınaktaki görevlinin söylediği bir cümle her şeyi değiştirir: Pip iki yaşındadır ve hiçbir ses duyamamaktadır. Maya önce seslenmeyi, el çırpmayı, ıslık çalmayı dener; ama köpek ona yalnızca dikkatle bakar. Böylece hikâye, sesin olmadığı bir yerde anlaşmanın başka yollarını arama öyküsüne dönüşür.

Maya, köpeklerin elleri ve yüzleri izlediğini hatırlayınca el işaretleriyle konuşmayı dener. Otur, kal, gel, dokun gibi işaretleri sabırla, her gün azar azar çalışırlar. İşler her zaman kolay gitmez; bazı günler Pip yeni hareketlerden tedirgin olup saklanır, bazı günler Maya kendi işaretlerini karıştırır. Yine de ikisi de öğrenmeye devam eder ve aralarında güvene dayanan özel bir dil doğar. Maya köpeğin eğik kulağını ve gözlerini okumayı, Pip de onun yüz ifadesini ve gülümsemesini anlamayı öğrenir. Çınar BİBER'in bu sıcak öyküsü, Masalcı Baba'da okunabilir.