Kar Tanesi Kemanı

Frost Hollow köyünde kış bu yıl erken gelmiş ve uzun sürmüştür; kar kapıların önüne yığılmış, rüzgâr sokaklarda ıslık çalmaktadır. Küçük bir kulübede ateşin yanında keman çalan Eliza için müzik her şeyden çok değerlidir. Omzundaki minik serçe Pip, kendi ördüğü kırmızı atkısıyla ona eşlik eder. Soğuk bir sabah tavan arasında, eski bir sandığın arkasında soluk kış ağacından oyulmuş bir keman bulur. Yayı tellere sürttüğünde notalar havaya yükselip narin kar tanesi şekillerine dönüşür. Büyükbaba Orin, bunun çocukluğundan beri görmediği kar tanesi kemanı olduğunu ve kalbin duygularını çaldığını söyler.

Eliza her gün çalışarak neşeli ezgilerle parıldayan, hüzünlü ezgilerle süzülen kar taneleri yapmayı öğrenir. Ancak köylüler zor bir kış geçirmektedir; yiyecek kıttır ve soğuk bitmek bilmez. Bayan Hallow'un moral bulma ihtiyacından söz etmesi üzerine Eliza bir kış konseri vermeye karar verir. Köylüler mumlar ve battaniyelerle köy salonunda küçük bir sahne kurar; Eliza, Büyükbaba Orin'in yardımıyla şarkılar seçer ve kalbiyle çalmayı öğrenir. Yavuz DEMİRKIRAN'ın bu sıcak öyküsü, müziğin ve paylaşılan duyguların zor günlerde insanları nasıl bir araya getirdiğini anlatır. Masalı Online Masal üzerinden okuyabilirsiniz.