Kâğıt Fenerler Limanı

Fener Limanı köyünde sonbahar rüzgârları tuz ve odun dumanı kokusunu taşır. Gelgit yavaşlayıp gökyüzü pembeye döndüğünde köylüler suya parlayan kâğıt fenerler bırakır; her fener uzaklardaki yolcular için bir dilek taşır. Kırmızı çizmesi ve pirinç fener tılsımıyla liman duvarından izleyen Grace bu fener gecesini hiç kaçırmaz. Fener Bekçisi'nin kâğıdı katlamayı ve mumu yerleştirmeyi öğrettiği o akşam, fenerlerin her zamanki gibi akıntıyla sürüklenmek yerine toplanıp kayalıklara doğru yöneldiğini fark eder. Işıkların peşinden giden Grace, daha önce hiç görmediği küçük bir koyda, çay fincanından büyük olmayan bir tekneyle karşılaşır.

Teknenin yanında lavanta mavisi tenli, gümüş püsküllü saçlı, meşe palamudu başlıklı minik yolcu Pip durmaktadır. Tekneleri bir kayaya çarpmıştır ve arkadaşlarıyla birlikte eve dönememektedir. Grace, Fener Bekçisi'ni ve köy fırınında hamur yoğuran Bayan Tamsin'i yardıma çağırır. Halat, bez ve katranla koya gelen köylüler, ay yükselirken hep birlikte tekneyi onarır; Grace minik bir yelken diker, diğerleri ziyaretçilere taze su ve meyve getirir. Pip, böyle bir iyiliği hiç görmediklerini söyler. Yavuz DEMİRKIRAN'ın kaleme aldığı bu sıcak masal, yardımseverliği ve konukseverliği anlatır; Online Masal üzerinden okunabilir.