Çocuk ve Deniz Samuru

Sekiz yaşındaki bir çocuk, sarı yağmurluğunu giyerek iskelenin kenarında durur ve denizin altındaki farklı dünyayı keşfetmeye hazırlanır. Korucu Mira ile birlikte küçük bir kayıkla açılır; suyun altında uzun yosun saplarından oluşan bir ormanla karşılaşır. Bu orman, balıklardan yengeçlere kadar pek çok okyanus canlısına ev sahipliği yapmaktadır. Çocuk gördüklerini defterine çizmeye ve not almaya başlar, böylece bilim insanları gibi gözlem yapmayı öğrenir.

Kayıkta ilerlerken sırtüstü yüzen bir deniz samuruyla karşılaşırlar. Samur, göğsünde tuttuğu dikenli deniz kestanesini patileriyle çevirip yemektedir. Mira, çocuğa deniz kestanelerinin yosunları nasıl kemirdiğini ve aşırı çoğaldıklarında yosun ormanını nasıl çıplak bir alana dönüştürdüklerini anlatır. Tam bu noktada deniz samurunun rolü ortaya çıkar: kestaneleri kontrol altında tutarak yosun ormanının sağlıklı kalmasını sağlar. Çocuk, defterine yosunu, kestaneleri, samuru, balıkları ve yengeçleri çizerek aralarına oklar koyar ve bir besin ağı oluşturur. Çınar BİBER'in bu masalı, okyanustaki canlıların birbirine nasıl bağlı olduğunu ve küçük bir hayvanın bile bütün bir ormanı koruyabileceğini sade bir dille anlatır. Sessiz ve düzenli yardımın değerini vurgulayan masal, Masalcı Baba üzerinde okunabilir.