Ay Taşı Prensesi

Uzak bir diyarda, tepenin üzerindeki kalenin kuleleri gece gündüz ışıkla parlar. Bu ışığın kaynağı, büyük salonda süzülen büyülü ay taşıdır. Gümüş sarısı saçları ve sıcak gülümsemesiyle Prenses Selene, ay taşının parlayışını izlemeyi çok sever; çünkü ay taşı kalenin kalbidir ve herkes onun ışığında kendini güvende hisseder. Ancak bir sabah Selene, taşın parıltısının solduğunu ve yüzeyinde inci gibi çatlaklar oluştuğunu fark eder. Annesi Kraliçe Luna ile birlikte taşın neden yorgun düştüğünü anlamaya çalışırken aklına önemli bir soru gelir: Kalenin her odasında yanan onca lamba, titreyen mumlar gerçekten gerekli mi?

Selene, neşeli kale yardımcısı Toby ile birlikte kaleyi dolaşır. Mutfakta tek aşçı çalışırken on lambanın yandığını, kütüphanede kimse okumazken masalarda mumların tükendiğini, boş balo salonunda avizelerin parladığını görür. İkisi birlikte kullanılmayan ışıkları kapatmaya başlar. Başta bazıları homurdansa da Selene'nin açıklaması herkesi ikna eder: Ay taşı yorgundur ve ışığını korumak gerekir. Kraliçe Luna'nın öncülüğünde kale halkı yeni bir kural benimser; bir odadan çıkarken ışıklar kapatılacak, sadece gerektiği kadar ışık kullanılacaktır. Toby bu sorumluluğu bir oyuna dönüştürünce herkes seve seve katılır. Yavuz DEMİRKIRAN'ın bu masalı, kaynakları ölçülü kullanmayı ve küçük bir farkındalığın birlikte çabayla büyük bir değişime dönüşebileceğini anlatır. Masalı Online Masal üzerinden okuyabilirsiniz.